Zorgen voor het nieuwe jaar

De afgelopen jaren heb ik regelmatig doodsangsten uitgestaan. Niet zozeer voor mijzelf, maar voor Angelique. De gedachte dat ik haar kon verliezen maakte me zo nu en dan gek van angst. Dat ik er voor haar moest zijn heeft me er doorheen gesleept. Het is een wilde achtbaanrit geweest waarin we het slechtste nieuws mogelijk kregen en waarin we recent op 29 december 2020 weer het beste nieuws kregen waar we op konden hopen. Het vreemde is dat je na zoveel slecht nieuws eigenlijk niet meer weet hoe je op goed nieuws moet reageren. Je durft haast niet meer te hopen dat het goed komt. Doordat ik niet meer helemaal vertrouw op mijn eigen oordeel hierin heb ik geaarzeld om het volgende met jullie te delen, maar ik zit er zo mee dat ik toch ga proberen het onder woorden te brengen.

Moegestreden

Ik ben een beetje moegestreden. Zeker na het laatste jaar waarin Covid-19 voor een extra onzekere dimensie in ons verhaal zorgde. Er is behoorlijk sprake van “onderliggend lijden” dus het risico op een nare afloop is voor ons in hoge mate aanwezig. Ik heb me het afgelopen jaar veel zorgen gemaakt om Angelique en niet in de laatste plaats door haar werk op een basisschool. Vanuit het RIVM werd aangegeven dat het risico klein was en er was geen keuze. Ook na sluiting van de scholen ging het eigenlijk dubbel zo hard door: online doorgaan met de lessen én verplichte opvang van kinderen van ouders met essentiële beroepen. Nu in de tweede lockdown (die ineens niet meer intelligent is) is er dadelijk wéér sprake van deze verplichte opvang. Vreemd genoeg hebben ineens veel meer ouders beroepen waarbij ze recht denken te hebben op deze opvang dan bij de eerste lockdown.

Terug naar school

Aanstaande 4 januari gaat Angelique weer naar school om deze opvang te regelen. Op 500 meter van haar school is een basisschool in het nieuws: veel besmettingen, veel zieken waaronder ook kinderen, één collega-leerkracht overleden. De nieuwe Corona variant is aangetroffen, 75% meer besmettelijk. Er zijn veel links met haar school, kinderen van leerkrachten van die school zitten bij haar, kinderen spelen met elkaar, ouders gaan met elkaar om. Het is een dorp.

Noodopvang

De noodopvang van kinderen blijft verplicht. Ik hoor niets hierover vanuit de regering, het RIVM of welke instantie dan ook. Ik ervaar wéér die doodsangst. Wat als mijn lief…? Pas recent heb ik geleerd dat ik niet al mijn gevoel om moet zetten naar woede. Ik kan nu verdrietig zijn, ontroerd, blij… maar mijn zorgen, dát is moeilijker. Ik ben op zoek naar een schuldige. Het RIVM had gerekend met een ander vaccin en dat het vaccineren daardoor langer gaat duren. Terwijl de hele wereld bezig is haar meest kwetsbare burgers te beschermen, moeten wij naar gezwets luisteren van van Dissel. Waarom trekt deze man niet de enige juist conclusie en treedt hij terug?

Maar nee, ik moet bij mijn zorgen blijven, ik ben bezorgd. Mensen ik ben erg bang en er is niets wat ik kan doen, volkomen machteloos sta ik te wachten op het onvermijdelijke…  Ik hoop op een wonder, maar je kan de dood maar een beperkte tijd onvervaard in het gezicht kijken, op een gegeven moment trekt hij toch echt die zeis.

Ik ben doodsbang.

Deel:

Meer verhalen