Broeder Leo, ook al doet een minderbroeder de blinden zien, ook al geneest hij de lammen, ook al verdrijft hij de duivelen, ook al geeft hij de doven het gehoor, de kreupelen de macht over hun benen en de stommen de spraak weer, en wat meer is, ook al wekt hij een dode op, die al vier dagen in het graf ligt: schrijf op dat daarin de volmaakte vreugde niet bestaat.” Dergelijke opsommingen herhaalde Vader Franciscus wel drie tot vier maal. Telkens eindigde hij met de woorden: “Broeder Leo, schrijf op dat daarin de volmaakte vreugde niet bestaat…”. Tenslotte riep Broeder Leo uit: “Vader, ik smeek u ter liefde Gods, nu toch  eindelijk te zeggen, waarin de volmaakte vreugde dan wel bestaat.” En Sint Franciscus antwoordde hem: “Wanneer wij in Santa Maria degli Angeli aankomen, doornat van de regen en verstijfd van de kou, vol modder en gekweld door honger en dorst, en wij dan aan de poort van het klooster kloppen en de portier kwaad wordt en zegt: ‘Wie zijn jullie?’ en wij hem dan zeggen: ‘Wij zijn twee broeders van u’, en wanneer hij ons dan zegt: ‘Dat is niet waar, jullie zijn twee schurken, die de mensen altijd bedriegen en de aalmoezen van de armen stelen; maak dat je wegkomt’, en hij ons dan niet binnenlaat, maar ons tot in het holst van de nacht buiten laat staan in de sneeuw en in de regen, koud en hongerig; en wij dan al die beledigingen en die wreedheid en dat wegjagen geduldig en met gelijkmoedigheid verdragen, zonder tegen hem te morren en nederig en liefdevol bedenken dat die portier ons werkelijk kent en dat God hem zo tegen ons doet spreken…: o, broeder Leo, schrijf op dat daarin de volmaakte vreugde gelegen is…”

Bron: Fioretti #8 – www.heiligen.net

Zelden ben ik zo in paniek geweest als net na het moment dat de huidarts tegen Angelique zei dat het melanoom op haar voet “zeer ernstig” was. Op dat moment was ik nog druk bezig om te bedenken wat deze uitspraak nu feitelijk betekende, maar zodra ze over overlevingspercentages begon te spreken was ik helemaal bij de les. Er werden schakelaars in mijn hoofd omgezet die alle prioriteiten en emoties behoorlijk door elkaar haalden. Gek eigenlijk dat er nog maar één ding belangrijk kan zijn in het leven en dat ik dat tot op dat moment bewust als heel vanzelfsprekend had ervaren: haar welzijn is het allerbelangrijkste op deze aarde. Hier moet álles voor wijken.

Tot voor kort vond ik het uitermate prettig als mensen mijn foto’s mooi vonden op internet of als ik een karweitje thuis had uitgevoerd om een complimentje te krijgen: goh wat fijn dat je dat gedaan hebt! Niets mannelijks is mij vreemd. Nu, in de wetenschap dat dit invloed zou hebben op haar onbekende lot, zou ik er wat voor over hebben om al deze dingen (en meer) tevreden uit te voeren zonder externe beloning of complimenten. Je komt er snel achter dat de mogelijkheden om te ondersteunen zeer beperkt zijn. Lijden is nu eenmaal iets wat je alleen moet doen, je kunt het niet even van iemand overnemen of aan iemand uitlenen.

Wat te doen? Er zijn is al de helft. De andere helft is praten, de was doen, huishouden, bezoek op tijd wegjagen, er soms niet zijn, knuffelen, haar niet behandelen als patient, haar wel behandelen als patient, trap op, trap af… maar dit is alleen maar de fysieke kant van de zaak. Er is ook de grootste olifant in de kamer: de steeds aanwezig angst. Angst voor de uitslag, angst voor uitzaaiingen, angst voor de toekomst, angst voor de angst… En dat is het gedeelte waar je niet bijkomt als partner, dát is waar je tekort schiet. Geen knuffel, geen bemoedigend woord wat daar écht verandering in gaat brengen. En toch blijf je er zijn… omdat je geduldig en gelijkmoedig zonder te morren en nederig en liefdevol bedenkt dat… Het kán namelijk niet anders, elke andere wending, elke andere strategie is gedoemd te mislukken.

Het verhaal van broeder Leo en Franciscus doet me sterk denken aan de basisprincipes van het achtvoudige pad. De essentie van 10 dagen Vipassana mediatie is voor mij het afbouwen van Karma. Elke keer als je gelijkmoedig vreugde of ellende doorstaat neemt je Karma verder af. Ik zou graag Karmaloos door het leven gaan, maar gezien mijn gedrag in het verkeer zal ik dat voorlopig niet bereiken. Ik denk dat deze Karma-aanpak mijn lief wel zal helpen op den duur. Haar genezingsproces zal voorspoediger verlopen met een stabiele partner die er voor haar is dan met een slobberend stukje ellende. Alhoewel ik net weer hard heb zitten janken bij het horen van “Erbarme dich”

 

Deel:

Meer verhalen