Wachten

Mijn lief ligt te wachten op een PET-scan in het Groene Hart ziekenhuis en ik zit op haar te wachten in de stilteruimte met een kopje koffie en een laptop. We zijn hier voor de tweede keer en dat maakt het echter, tastbaar. We zitten in een “traject”. Ze hebben hier hier vast niet zo’n duur apparaat speciaal voor haar neergezet dus dat betekent dat er al vele mensen, personen met hoop en dromen, met hun geliefden hier voor ons zijn geweest en dat er vele mensen zullen volgen. Personeelsleden zijn zonder uitzondering vriendelijk, behulpzaam en professioneel – tot en met de schoonmaker die me ziet klungelen voor de lounge en me doorverwijst naar dit plekkie, compleet met Mijn Kinderbijbel – Verhalen uit het oude en nieuwe testament, koffie, stroom en uitzicht op een bushalte met rokende mensen.

Ons leven bestaat op dit moment voor een groot deel uit wachten. Wachten tot de volgende afspraak, wachten op en tijdens een onderzoek, wachten op de uitslag, wachten op de volgende afspraak, wachten op een nieuw gesprek met een nieuwe nog betere arts… We wennen langzaam aan de slechte uitslagen en we leven steeds een beetje minder in lala-land. Tijdens dit wachten vieren wij het leven. Het lijkt alsof tussen het wachten door het leven meer glans krijgt, onze liefde voor elkaar en voor de kinderen groter wordt en de waardering voor alles toeneemt.

Zolang het tegendeel is aangetoond, is er hoop. Hoop op een goede uitslag, hoop om er zo ongeschonden mogelijk uit te komen. Waar Angelique in het begin zat te mopperen over het feit dat ze een tijdje niet kon sporten met zo’n litteken op haar voet zijn we nu aan het hopen dat een eventueel liestoilet (mijn spellingscontrole gaat niet op rood, dus het is verdorie nog een echt woord ook) beperkt blijft zodat ze überhaupt nog kan sporten. Waar het eerst “lastig” was is het nu “bedreigend” en “angstig”.

Om het helemaal compleet te maken kijkt ze vanaf gisteren ook vanaf de zijlijn toe. Geschrokken van de gebeurtenissen heeft haar zus ook wat verdachte plekjes laten controleren en volkomen onverwachts bleek dit hetzelfde melanoomtype te zijn. Het is een slecht boek: “Komt een familie bij de dokter”.

Toch is er hoop. Hoop op een uitkomst waar we er samen op de een of andere manier uitkomen. Het is duidelijk dat het nooit meer hetzelfde wordt, maar anders hoeft niet slechter te zijn. Wie weet is het een les die we moe(s)ten leren. Een les in geduld, in nederigheid. Een tik op onze vingers voor de arrogantie van de vanzelfsprekendheid. Wie weet zijn we nog niet klaar, moeten we alles nóg meer waarderen. Elke dag weer.

Zolang we wachten is er hoop en ik wil nog heel lang met jou wachten mijn lief.

Deel:

Meer verhalen