Het stof is aan het neerdwarrelen. We merken het. Onze omgeving slaakt een diepe zucht en gaat langzaam weer over tot de orde van de dag. En zo hoort het: je kunt moeilijk alle leed van de wereld op je nemen en de hypotheek moet ook betaald.

Voor ons gaat het leven ook door. We doen boodschappen, we gaan naar ons werk. De voet van Angelique is langzaam maar zeker aan het herstellen en binnenkort gaan we op weg naar Ibiza voor een weekje rust en contemplatie: “What The Fuck Just Happened?!?” Maar toch is het voor ons niet hetzelfde.

Het verhaal van Damocles kwam in me op. Lang geleden in het oude Griekenland (nog vóór de €) was Damocles in dienst bij Dionysius de tweede in Syracuse (zeg maar wat nu Sicilië is). Die Dionysius was een bezig baasje op het gebied van wreedheid, tirannerie en goud opstapelen en Damocles was natuurlijk flink jaloers op alle rijkdom en orgies met slavinnen. Dionysius bood hem het baantje voor een dag aan en Damocles genoot met volle teugen van al deze heerlijkheden tot Dionysius hem wees op een enorm zwaard wat aan een paardenhaar van het plafond hing, recht boven het hoofd van Damocles. Kortom een heel moeilijk verhaal om aan te geven dat, hoe gelukkig of goed of slecht je ook leeft, het noodlot altijd en overal kan toeslaan.

Wij zijn net gewezen op een paardenhaar met een enorm kromzwaard in ons eigen leven. Damocles kon zijn baantje weer teruggeven, maar onze haar staat op springen en we kunnen geen kant op. Dit doet iets met een mens. Aan de ene kant ervaar je het leven als nooit tevoren, net of iemand de kleur- en contrastknop van de tv omhoog heeft gedraaid. Aan de andere kant word je de hele dag met je eigen sterfelijkheid om je oren geslagen en dat is redelijk deprimerend. Vergis je niet: ook als partner van iemand met kanker wordt je leven overhoop gehaald. Ook boven mijn bed hangt het zwaard. Het zwaard neemt niet mij weg, maar mijn lief. Heel egoïstisch wens ik af en toe dat we kunnen ruilen, maar helaas zo ver is de wetenschap nog niet.

Bones zou het wel weten. Samen met kapitein Kirk van de Enterprise, zou hij haar zo onder een scanner pleuren, wat magische bliepgeluiden en hop! Alles opgelost. Helaas, ook dit is een verhaaltje… Kapitein Kirk, Spock en Bones komen ons niet redden. Wij zijn de ongelukkige onbekende scheepsmaat waarvan er elke aflevering wel een op een kutmanier aan zijn eind komt terwijl de helden doorleven en het volgende avontuur aangaan.

Ik weet wel wie mijn heldin is en ik hoop dat ze nog veel avonturen met me mag beleven, net zolang tot onze Bones haar onder een scanner pleurt en…

Deel:

Meer verhalen