Een familieportret

We maken een familieportret. Vader, Moeder en Dochter. Op zich niets bijzonders, maar dit is waarschijnlijk de laatste dag in lange tijd dat Moeder met haar op de foto kan. Moeder heeft een klavertje vier meegenomen voor Angelique. Als ik aangeef dat ze er zelf ook een nodig heeft vertelt ze dat dit voor haar waarschijnlijk te laat is. De artsen geven haar nog anderhalf jaar, mits ze levensverlengende chemotherapie ondergaat. Ze kijkt naar haar dochter en ik begrijp haar belangrijkste reden om deze verlenging te willen.

We maken een portret van het gezin, een vrolijk portret, ze vieren het leven. Wij vieren het leven met hen. Op de een of andere manier kan ik beter dan voorheen invoelen wat het met hen doet. Vandaag telt, morgen bestaat niet, en vandaag is een goede dag. We vieren het leven op de foto. De fotograaf in mij neemt het even over en zorgt voor de afstand die nodig is om dit vast te leggen. Ik zie ook Rick regelmatig schakelen. Het is zo dichtbij dat we het kunnen aanraken.

Dit is wat wij als studio kunnen bijdragen. Ik zit aan een vorm te denken waarin we een project zouden kunnen uitvoeren waarin we de mens uit de statistieken trekken en een gezicht geven. Gewone mensen, jij, ik, wij allemaal – we kunnen getroffen worden door kanker of moeten toekijken terwijl iemand worstelt, aandacht nodig heeft of gewoon geholpen moet worden. Je blijft mens, maar je merkt aan de reacties wie weet wat je meemaakt en wie niet. Hoe kunnen we dit begrip bewerkstelligen bij mensen die er niet direct bij betrokken zijn? Hoe kunnen we dit in beeld brengen zonder gelijk de obligate reacties los te maken? Hoe vinden we een gemeenschappelijke beeldtaal, gedeelde symbolen om alles over te brengen? Dat is waar we in de komende maanden aan gaan werken.

Heb jij een suggestie voor dit project of wil je er aan meewerken? Laat een reactie voor ons achter op onze Facebookpagina en help ons het leven te vieren.

Deel:

Meer verhalen