Arthur’s loopje

In 1979 ontsnapte ik als 17 jarige aan mijn moeder’s waanzin door naar Rotterdam te verhuizen. Daar ontmoette ik Arthur in de gangen van het verpleegstershuis van het Zuiderziekenhuis. Zonder ons aan elkaar voor te stellen gingen we op zoek naar het belangrijkste wat je als groentje moest weten: waar kun je wat te eten halen? Dat schiep een dusdanige band dat we 37 jaar na dato samen een wandeling van 3,5 uur hebben gemaakt in de bossen rond Veenendaal. Vergezeld door mijn trouwe Stafford Terra en denkbeeldige buksen. We keuvelen over reebokken, het leven in het algemeen en vanallesennogwat in het bijzonder. We hebben hele gaten in onze vriendschap zitten. Periodes dat ik Arthur heb verontachtzaamd, periodes dat hij mij kwalijknam, maar uiteindelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan en op een bepaalde leeftijd kun je genoeg relativeren om te beseffen dat iedereen wel eens iets verprutst of goed doet en dat het een fijne wandeling niet in de weg hoeft te staan. We zijn allebei blij met het maken van foto’s en tijdens zo’n wandeling vind je zo nu en dan aardige momenten, kleurtjes en vormen om vast te leggen. Niets hoogstaand, maar goed voor onze Zen, Karma, Ego en Vriendschap. Fijn om je te kennen Thuur en hopelijk nog vele jaren bro-vrienden.

Deel:

Meer verhalen

Foto Credits: Anneke Vermeulen

Over meningen

Meer last De laatste tijd heb ik meer last van meningen dan anders. Het is niet zo dat ik méér meningen heb, maar het is

Zorgen voor het nieuwe jaar

De afgelopen jaren heb ik regelmatig doodsangsten uitgestaan. Niet zozeer voor mijzelf, maar voor Angelique. De gedachte dat ik haar kon verliezen maakte me zo

Maak er wat van

Hans Op 15 december 2018 is Hans van ons heengegaan. Omringd door zijn vrouw, dochters, kleinkinderen en schoonzoons. De laatste nacht heb ik in het

Guilty Pleasure

Guilty Pleasure

Decemberkoorts Deze tijd van het jaar is de tijd voor mijn guilty pleasure. Als de Kerst nadert voel ik het weer in me opkomen en